Ja osobiście najbardziej lubię późne południe i wieczór na większej stacji. Pamiętam jak byłem kilka lat temu w kołobrzegu i siedziałem wieczorami na stacji obserwując manewry i podstawianie składów nocnych. Niesamowite ;) To samo na wschodnim w Warszawie.
Całymi godzinami mogę stać na kładce nad torami wieczorkiem i przyglądanie się manewrom na kopalni, chodzić między wagonami na bocznicy. W ciągu lata najleszy jest zapach smarów itp. jak słońce przygrzeje. ;)
Historia powstawania jest ciekawa, historia odbudowy po ostatniej wojnie również, o ile nie bardziej. Jeśli chodzi o współczesność to klimat wieczoru na dużej stacji - to jest to. Mogę siedzieć wtedy na ławce na peronie i chłonąć to wszystko co się dzieje. Z drugiej strony, klimat zapomnianych stacji czy szlaków także jest niedoopisania. Nawet martwe stacje w sobie coś mają.
No a do tego wszystkiego ta technika, moc... Potęga lokomotyw też w sobie coś ma.
Co do zapachów to najprzyjemniejszy jest zapach spalin diesla:) Niestety w dużych dawkach powoduje ból głowy.
Ostatnio zmieniony przez lukazs 22-03-2009, 11:34, w całości zmieniany 1 raz
Margera zgadza się, wieczorny klimat kołobrzeskiego dworca, cudnie ;D. Ale oczywiście tylko w sezonie, bo teraz to nawet nie mają z czym manewrować. Dla mnie najlepsze są wczesne godziny poranne, słońce, cisza i czekanie na szlaku na kolejno przejeżdżające składy.
Ostatnio zmieniony przez TRRI_ 22-03-2009, 15:48, w całości zmieniany 1 raz
Lubię się przejść na na dworzec gł. we Frankfurtu nad Odrą. Już przechodząc podziemiem na perony i słysząc warkot silnika SU45, mam dreszcze :) I nic oka tak nie cieszy jak polskie "rodzynki" (lokomotywy) w Niemczech.
Dla mnie najlepsze są wczesne godziny poranne, słońce, cisza
Co fakt to fakt, rano też jest świetnie. W zeszłym roku, jako że po maturze, wakacje miałem od maja, więc codziennie rano brałem aparat i łaziłem po mojej stacji. Co do opuszczonych stacji, czy nawet nieużywanych bocznic, to również uwielbiam ich klimat. Niestety nie mam możliwości za bardzo pozwiedzać takowych, więc zostaje mi internet ;)
Letnie popołudnie gdzieś na Podlasiu! Zapaszek impregnowanych podkładów, jakies odgłosy przyrody, gdzieś przemknie samochód a potem horn SU45 i dzwięk przewalania sie składu po wiadukcie! I to jest to!
Dołączył: 01 Lis 2008 Posty: 75 Skąd: Jawoszyna Sl.
Wysłany: 22-03-2009, 20:15
Uwielbiam jezdzic po magistralach CMKa albo Katowice-Inowroclaw, lubie jeszcze przejezdzac z wiekrza pretkoscia przez wielkie torowiska np: wiazd do Wroclawia od strony Opola,SLASK,wiazd do Warszawy od str. zachodniej(zlot torow z roznych stron swiata),no i klimat stacyjny tez zwlaszcza wieczorem.Tym co maja TRS2006 polecil bym z "asystenta sciagania" mapke ALL AMSTERDAM lub Fictive Paeis tam przyroda jest uboga ale za to wspaniale rozbudowane stacje olbrzymie torowiska.Stawiam nasz tabor "wchodze"do wag. i jade przez nie. Pozdrawiam wrzystkich sympatykow kolei.
Pomógł: 1 raz Wiek: 50 Dołączył: 08 Maj 2008 Posty: 31 Skąd: Z kolei
Wysłany: 22-03-2009, 20:26
A mnie pociąga praca na kolei. Siedzę sobie na nastawni i podaję mechanikom na semaforach sygnał wolna droga. To poczucie odpowiedzialności, że dzięki mojej pracy tysiące ludzi dziennie bezpiecznie przejedzie przez mój odcinek. To wszystko jest dla mnie bezcenne... Tak więc kolej to moja pasja życiowa i zawodowa... mam szczęście co nie ?
_________________ Kolej ... pasja życiowa i zawodowa...
Gryszaq [Usunięty]
Wysłany: 22-03-2009, 20:55
Ja preferuję zdecydowanie letnie noce i letnie wschody słońca koło 3 - 4 godziny. Jakież potężne echo się wtedy niesie... Szczególnie na mazurach, gdzie ilość jezior i linie biegnące przez wiele kilometrów brzegami niemałych jezior potęgują te efekty. W nocy z kolei w trasę ruszają towary. To jest dopiero jazda w takiej mieścinie jak Ełk o 4 rano w każdym zakątku miasta słyszeć siłującego się byka z 40 załadowanymi węglarami, albo gagara na najwyższych obrotach.
Ale nocny klimat to zdecydowanie duże węzły. Ja najbardziej lubię trójmiasto i Wrocław
Wspominam m. in 4 godziny nocowania na Wawie wschodniej. Wracaliśmy z obozu harcerskiego z Ukrainy 3 lata temu. Najpierw ukraińcem z gór. Szeroki tor, 2x M62 na 8 potężnych kuszetek i do Lwowa. Potem Przemyśl. Przemyśl-Łańcut, Łańcut-Lublin, Lublin-Wawa wschodnia. 4 godziny czekania na 3 godziny opóźniony pociąg do Białegostoku od 24 do 4 rano (a to był lipiec, więc wschód na odjazd) i dalej Ełk. Reszta się rozłożyła na peronach a ja z 2 fellas brykaliśmy po peronie cykając fotki burczącym siódemkom czekającym na służbę. No i ten wschód, lekki huk wzmagającego się ruchu w
stolicy i zapach smarów :)
A ja dodatkowo osobiście polecam latem przejazd z Ełku do Olsztyna RYBAKIEM. Jezioro Niegocin w Giżycku o poranku (z resztą jak dziesiątki innych po drodze) zwala z nóg. Jeszcze jak MK się dodatkowo zaciągnie spalinami siłującego się fiata z 10 wagonami - 5 ekstaza. :D
Albo sunący setką towar przez las o świcie... itd itd itd. ;]
Lubię jak Siódemka rusza po kawaleryjsku z bruttem 550t (tak ze 12 wagonów) na wysokim rozruchu. Najlepiej to robią maszyniści z Wrocławia. Ruszając z tegoż dworca głównego.
_________________ Pietrek
Gryszaq [Usunięty]
Wysłany: 22-03-2009, 21:54
białostoccy mechanicy na ogół "już" się boją szarżować. Znam jednego mecha z Olsztyna, który się śmiał, że dalej ma "młodzieńcze fantazje", np żeby siódemkę do 100 rozpędzić w 300 metrów z 2 wagonami na haku
Wiek: 38 Dołączył: 22 Mar 2009 Posty: 2 Skąd: RudaŚląska
Wysłany: 22-03-2009, 23:25
Jest wiele czynników przykuwających moja uwagę do kolei ;)
Chyba większość miłośników zgodzi się zemną,że zapach przypieczonych przez słońce impregnowanych pokładów, połączonych ze smarem oraz wszelakiego rodzaju olejami napędowymi jest bezcenny.Szczególnie jak na te przypieczone podkłady wieczorkiem spadnie kropla deszczu, co wtedy daje nam niesamowitą woń ;)
(pomijając już fakt,że pasażerowie opróżniają kartofelki i te"inne" na torowisko;p )
Kolejną rzeczą jaka mnie ciągnie do naszej wspaniałej kolei są niesamowite klimaty naszego kraju. Nasza ojczyzna posiada chyba najbardziej klimatyczną kolej w Europie>
Widok prywaciarzy szczególnie w trakcji podwójnej zawsze podnosił mi ciśnienie.
Te stosunkowo długie oraz za pewno bardzo ciężkie tonażowa składy rozpędzane do nieziemskiej prędkości na naszych szlakach kolejowych, czyli 40/60km/h wywołują u mnie zachwyt, a świst silnika "Tamarki" bądź "Gagarka" uświadamiał mnie jaka moc w tych maszynach drzemie....
Ostatnio zmieniony przez FranzMaurer 22-03-2009, 23:27, w całości zmieniany 1 raz
A mnie najbardziej urzekają dworce wielkich miast. Jak dla mnie panuje tam niesamowita atmosfera, uwielbiam obserwować przetaczające się przez perony składy pasażerskie. Pośpiech, dynamika, gwizdek odjazdu... Już nie wspominam o lektorze i tych wyświetlaczach "klapkowych" na Warszawie Śródmieściu, ah klimacik :) Szum czekających na odjazd epok, siódemek i odgłosy ich silników przy starcie, to jest to! A dźwięki naszych EZT są jedyne w swoim rodzaju, sama przyjemność jak w oddali pojawiają się te trzy światełka zapowiadające nadchodzący koncert ;)
W 2004 roku Lena zapytała się mnie, po co jadę do Lublina i właśnie po to, przejechać się pociągiem i dosłownie nic nie robić, nawet nie myśleć i pogapić się przez okno.
A z bezcennych kolejowych wspomnień, chyba pierwsze moje 2 lata pracy na PKP jako manewrowy na górce rozrządowej. Najlepsze były pobudki latem jak się przysnęło i wagon wjeżdżał na płozę robiąc pobudkę, te wszystkie iiiiiijjjjjjjjjeeeeee bum, iiijjjjjeee iii iii brzdęk i bum i trzask wyrywanej ściany czołowej (po wybitej płozie hamulcowej), Aniele Boży Stróżu Mój ty mnie teraz raaatujjjj przy haczeniu 2 grup wagonów pędzących na siebie. A najlepsze było i tak podkładanie płóz po wagon na którym się jechało (płozę trzeba było sobie jeszcze wyrwać z ławki) takie manewrowe cyrkowe sztuczki.
Pomógł: 14 razy Wiek: 73 Dołączył: 26 Lut 2008 Posty: 431 Skąd: Warszawa
Wysłany: 23-03-2009, 14:04
Nigdy nie byłem kolejarzem i nigdy nie byłem w wojsku. Wyuczony zawód i miejsce pracy powiązały mnie jednak i z wojskiem i z koleją.
Lata 80-te, późny wieczór, nocnym pociągiem do Budapesztu przyjechałem właśnie do Zebrzydowic, jest zima, dużo śniegu, jest dość widno, nie chce mi się iść dookoła stacji do celu mojej dzisiejszej podróży czyli JW XXXX więc skracam sobie drogę wydeptaną ścieżką z peronów na drugą stronę torów. Z za wagonów wychodzi dwu-osobowy patrol SOK, uprzejmie pytają się o pozwolenie na przebywanie na terenie kolejowym, uprzejmie odpowiadam, że mam takowe. Wyglądam na turystę, mam plecak i torbę turystyczną ale nim nie jestem - pokazuję książeczkę pozwolenia z piękną pieczątką i zamaszystym podpisem Naczelnego Komendanta SOK ważną na terenie wszystkich Dyrekcji PKP. Robi wrażenie, pytają gdzie idę, odpowiadam, jeszcze rada abym się rozglądał i uprzejme pożegnanie. Docieram do jednostki, melduję u dyżyrnego, dostaję pokój na nocleg i informację, że mój transport jest już na bocznicy jednostki i jutro wyjedzie zgodnie z planem o ile "szwejki" dojadą na czas. Więc jutro jadę do Suboticy w Jugosławii z jednym krytym dwuosiowym z ładunkiem niebezpiecznym w osłonie dwóch innych krytych. Konwój stanowić będą żołnierze czechsłowaccy, którzy muszą dojechać do Zebrzydowic ze swojej jednostki na południe od Pragi. Pojadę z nim do Sturova na granicy z Węgrami, tam będą czekać żołnierze węgierscy. Z nimi pojadę do ostatniej stacji węgierskiej przed granicą jugosłowiańską. Do Suboticy pojadę już sam w węgierskim wagonie konwojenckim lub lokomotywą. "Szwejki" przyjechali zgodnie z planem i jak zwykle swoją "klasą" czyli starym pasażerskim wagonem dwuosiowym z przedziałami klasy 2 i bezbrzedziałową klasą 3. W części bezprzedziałowej w miejscu jednego rzędu ławek jest piec typu koza z dodatkową blaszana osłoną z trzech boków. Paliwem do kozy są brykiety z węgla brunatnego. Daje dużo popiołu i szybko zatyka popielnik co będzie miało znaczenie w dalszej części opowiadania. Przed odjazdem idę do WOP-istów (obecnie Straż Graniczna) po stempelek w paszporcie, potem do celników - pokazuję dokumenty wywozowe i specjalny druk zabraniający celnkom przeprowadzenia rewizji celnej - dotyczy tylko wagonu z ładunkiem ale zawsze ten druk robi takie wrażenie, że nigdy żaden celnik nie pofatygował się obejrzeć mój bagaż. A mam w nim śpiwór, kocher, zapas żywności, ubrania , apteczkę i przybory sanitarne czyli typowy zestaw turystyczny. Transport składa się z 4 dwuosiowych wagonów, na początku jest "klasa". Koło południa pojechaliśmy w składzie towarowego do Petrovic u Karvine. Zaraz po ruszeniu w "klasie" zapaliły sie światła chociaz nikt nic nie włączał - to miła niespodzianka, widać prądnica działa tylko akumulatory są rozładowane. W Petrovicach skład towarowego ma być przerobiony i odjazd jest planowany wieczortem, więc zostawiamy jednego ''szwejka" w "klasie" i idziemy do pokoju konwojenckiego w jednym z budynków stacyjnych. Tu jest ciepło , można wygodnie usiąść, zjeść, poczytać, obejrzeć tv, przespać się i w łazience wziąść prysznic. Odwiedzam czechosłowackich WOPistów po kolejny stempelek a z ich celnikami daję sobie spokój i tak nie przyjdą. Wieczorem pojechaliśmy, zrobiłem sobie posłanie na jednej z ławek w dużym ogrzewanym przedziale, ognia pilnował wartownik mający służbę, pociąg jechał bez zatrzymania, przysypiałem rejestrując słuchem typowe dźwięki jadącego wagonu, szuflowanego węgla do piecyka, rytmicznie cykającego złączem skórzanego pasa napędzajacego prądnicę itd. W ten monotonny rytm wdarł sie inny dźwięk - to otwieranie okna, po chwili fala zimnego powietrza i przez zamknięte oczy zobaczyłem czerwoną łunę. Zerwałem się z posłania, rozglądam się po wagonie, wysokie oparcie ławki zasłania mi widok na piecyk ale widzę uchylone okno i po chwili wartownika, który podchodzi do niego z szufelka pełną żarzącego się popiołu i wyrzuca go za okno powodując kolejną łunę rozświetlającą wagon i pewnie całą okolicę. Myślałem , że zemdleję , za nami parę ton wybuchowego ładunku a ten idiota sypie tam żarem z piecyka bo mu przygasa. Dowódca "szwejka" zwymyślał a potem wszyscy po kolei co parę minut wygłądali przez okna sprawdzając czy wagon nie pali się. Pociąg możemy zatrzymać w każdej chwili, jest przecież w "klasie" hamulec bezpieczeństwa. Na pierwszym postoju oglądamy i obwąchujemy wagony. Nic się nie stało - reszta podróży przebiegła bez emocji. No może nie do końca. Miałem też pietra w Suboticy. Pan pułkownik, który na mnie czekał przy torze na który wjechał pociąg, zamiast mnie poprowadzić dookoła składów towarowych to poszedł na skróty a ja musiałem za nim z tym ciężkim plecakiem, wspinać się na wagony tak przez 4 czy 5 składów w poprzek do peronu. Nigdy wcześniej ani później nie robiłem tego co i Wam czytelnicy zalecam. Powrót z Suboticy po noclegu w dobrym hotelu, czekam do odprawy celno-paszportowej wśród tłumu polskich handlarzy, nie jest miło, głośne rozmowy, wybebeszone bagaże, jakieś kłótnie, moja kolej, podaje paszport słuzbowy, widać zdziwienie w oczach funkcjonariusza, pytanie gdzie byłem, odpowiadam: u Komendanta Dworcowej Placówki Armii Jugosłowiańskiej pułkownika NN - zapada cisza, celnicy i strażnicy graniczni patrzą na mnie i nieruchomieją, ten co ma mój paszport odwraca się powoli do kanciapy w któtrej siedzi ich szef, ten był wczoraj jak przyprowadził mnie pułkownik, do odprawy wjazdowej, poznaje mnie i wydaje krótkie polecenie, stempel wbity i paszport mam w ręku, mogę iść na peron gdzie czekają pasażerowie pociągu POLONIA (jeśli mnie pamięć nie myli) z Belgradu do Warszawy przez Budapeszt. Mam miejsce sypialne, rezerwacje zrobiłem wczoraj na stacji w Suboticy na bilecie "open" zawsze takie dostaję bo nigdy nie wiadomo kiedy będzie potrzebny. Pociąg przyjechał, jestem w przedziale, jest miło, może to u Ciebie Absolwent 1974. Najprzyjemniejszy moment, gdy bagaże poukładane, ja przebrany do podróży( jest zima), szklanka z gorącą herbatę na stoliku, wagon pustawy bo handlarze siedzą w 2 klasie. Wracam do Polski, zaoszczędzone dolary, forinty i korony zasilą domowy budżet starszego radcy Ministerstwa Handlu Zagranicznego. Przydadzą się pare lat później na kolejową podróż życia.
Ostatnio zmieniony przez psed 23-03-2009, 14:07, w całości zmieniany 1 raz
Gryszaq [Usunięty]
Wysłany: 23-03-2009, 14:11
O kurde... Teraz to już się można schować ze swoimi historyjkami z stylu "spałem na peronie". Ja co prawda już mam 600km na lokomotywach, więc i co nieco z jazd mogę wspominać, choć żadnych fajerwerków nie było na trasie ;P W lato na pewno będzie ciekawiej. Już nie mogę się doczekać huraganu w dziurawej kabinie fiata przy 100 ;)
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Rejestracja
Zaloguj
